Een vreemd boek dat boeit

Algemene informatie

Auteur: Hanna Bervoets
Aantal pagina's: 175 bladzijdes
Uigeverij: L.J. Veen
Verschijningsdatum: september 2009
ISBN: 9789020466669

De kaft

Ik vind de kaft echt prachtig. Er staat een jonge vrouw op met zwart haar, een cirkel op haar wang, knalgroene oogschaduw en een rand van strass-steentjes. Ik vind de kaft opvallend en ik denk dat het veel lezers aan zal trekken. Ik pakte het boek in eerst instantie daarom, maar de doorslag gaf het interview op Manuscripta op 6 september met Hanna Bervoets, de schrijfster.

Het verhaal

Flora Vos, 25 jaar en journaliste, in vijf dagen. Haar leven in vijf dagen. Maandag is een compleet andere dag dan vrijdag en in slechts 1 week verandert Flora's leven en dat van een hoop andere mensen.
In het begin werkt Flora als journaliste voor het tijdschrift Haar Verhaal waarbij alle verhalen beginnen met 'het begon met...' Flora neemt interviews af waarbij ze altijd dezelfde dingen moet vragen van haar hoofdredacteur.
Dan ineens wordt Flora gebeld door een man die haar wil spreken. Zij wil hem niet spreken, maar hij blijft bellen. Geeft ze op of niet? Gaat ze met de man praten? Of toch niet?

Het wordt verteld in de ik-vorm en vanuit Flora zie je alles. Het boek is opgedeeld in drie stukken: Of, Hoe en Waarom.

Een fragment

En als je mijn naam intypt bij een zoekmachine, verschijnen er hele andere dingen. Zelfs journalisten hebben er nooit naar gevraagd.

Ik had er net nog een op bezoek. Een journalist, hier; in mijn kamer. Hij droeg een trui van kunststof zo dun dat zijn schouderbladen er haast doorheen staken.
‘Mooie trui,’ zei ik.
‘Dank u,’ deed de journalist.
Ik gaf hem een mok thee en een roze koek, of eigenlijk: glacé. Ik ben dol op glacé maar de journalist heeft zijn koek niet opgegeten. ‘Hoe is het allemaal begonnen?’ vroeg hij al tijdens de thee. Ik kon het hem niet vertellen. Daarom zei ik: ‘Wil je niet iets anders weten? Wat ik leuke programma’s vind op tv? Wat voor dagcrème ik gebruik of welke lippenstift?’
De journalist schudde zijn hoofd.
Toch zei ik: ‘Premier Rouge van Chanel, de gelimiteerde editie uit 2003. Qua lipstick dan hè? Als dagcrème gebruik ik nu Q10 Oxide. Ken je dat? Het bevat een bestanddeel dat ze pas een paar jaar geleden ontdekt hebben, een heel speciale vitamine; het stimuleert revitaliserende peptides en de aanmaak van anti-oxiderende pesticiden. Chelaterende stoffen als lactobionzuur en gluconolacting absorberen het ijzer uit de opperhuid, en dat veroorzaakt veroudering. Q10 helpt het lactobionzuur te neutraliseren, wil je het potje zien?’

Mijn moeder zei altijd: ‘Op schoonheid moet je nooit beknibbelen.’ Maar zelf deed ze dat wel. Zo smeerde ze alleen haar gezicht met dagcrème in, nooit haar decolleté. Terwijl de verpakking toch echt adviseerde: ‘gezicht, hals en decolleté dagelijks goed insmeren.’
Een truc, zei mijn moeder. Een truc om haar nog meer dagcrème te laten aanschaffen; ze zou er niet intrappen.
De laatste keer dat ik mijn moeder zag zaten haar hals en decolleté vol groeven en levervlekken. Maar haar gezicht was gaaf.
Op de blauwe plekken na.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets is 25 (14 februari 1984) en journaliste. Ze heeft een bachelor Media&Cultuur, een Master Journalistiek aan de UvA en heeft een seminar Scriptwriting for Sitcom aan Tisch School of Arts (New York) gevolgd. Ze heeft geschreven of schrijft voor o.a.:
Volkskrant Magazine (vanaf september 2009 een wekelijkse column)
Marie Claire
Elsevier thema
Of hoe waarom is haar debuutroman.

Haar sites: http://www.hannabervoets.nl en http://www.ofhoewaarom.nl (waarbij je uitkomt op hannabervoets.nl)

Eigen mening

Het boek valt op. Ik weet niet of het compleet positief is, maar ook niet negatief. Het is vreemd en de kaft is ook opvallend. Hanna Bervoets heeft nogal een vreemde stijl van schrijven waarvan ik niet weet wat ik ervan moet vinden. Ik vind het niet slecht, absoluut niet, maar echt goed? Ik weet het niet. Het boeit wel en maakt de lezer nieuwsgierig. Je wordt het verhaal meteen ingezogen en je wilt door blijven lezen.

Het is goed dat het in de ikvorm is geschreven. Daardoor zit je dichter op de huid van Flora. Ik denk dat de ikvorm in dit geval de minst vreemde vorm is.
De vormgeving van het boek is af en toe wat vreemd, maar ik vind het niet erg storen.

De roman over het leven van Flora Vos is 1 ding niet: voorspelbaar. Flora is niet voorspelbaar en haar leven ook niet. Er zitten een aantal wendingen in die je niet verwacht. Flora interviewt verschillende mensen die allemaal op hun manier vreemd zijn. Kimmy mist haar voortanden, Mimi is een dwerg en zo zijn er meer mensen die Flora interviewt voor Haar verhaal.

Flora wordt niet echt beschreven qua uiterlijk, maar ik zie de schrijfster, Hanna Bervoets, voor me als Flora. Ik heb haar gezien op Manuscripta en ik vind haar een 'echte' Flora. Misschien dat het daardoor komt. Flora is geen plat personage, maar ze is uitgewerkt en komt tot leven.

Ondanks dat het een vreemd boek is, leest het wel lekker en is het absoluut geen standaard verhaal. Het is niet lastig te lezen, maar blijft wel lang in je hoofd hangen. Bij mij rees de vraag toen ik het uit had: Of hoe waarom?
Het is wel jammer dat het zo dun is. 100 pagina's meer had wel gemogen van mij.

Ook leuk: Flora Vos doet aan moderne communicatiemiddelen: ze zit op Hyves, Twitter en Facebook (tot half oktober) en ze verstopt cadeautjes.