Overleven in de droomwereld van Chopin

Eternal Sonata is een Engelstalig spel dat in 2007 via het bedrijf Namco Bandai voor de XBOX 360 verscheen. Een jaar later was de PS3 versie met extra inhoud aan de beurt. Eternal Sonata is een role playing game en is geschikt voor twaalf jaar en ouder. Deze review gaat over de XBOX 360 versie.

De personages
Je begint op het begin maar met enkele personages, maar dit wordt al snel meer. Naast Frédéric Chopin, ontmoet je onder andere Polka, Beat en Jazz. Polka is 14 jaar oud en zou terminaal ziek zijn, want ze bezit magie en dat is een vloek in deze wereld. Ze oogt schattig, maar mept hard met haar parasol. Beat is maar acht jaar en oogt tevens schattig met zijn matrozenhoedje. Zijn shotgun achtige wapen is echter zeker niet ongevaarlijk. Jazz is duidelijk ouder met zijn 27 jaar en heeft een hele grote zwaard. Elke personage heeft zijn eigen eigenschappen, zoals aanvalskracht en snelheid. Ondanks dat je alle personages meeneemt, kan je er per gevecht maximaal drie gebruiken. In het verhaal splitst de groep zich soms op, waardoor je minder keuze hebt om je groep van drie samen te stellen. Je merkt duidelijk een verschil tussen de personages, zo dicht Bazz veel schade van dichtbij toe en kan je Beat het best van een afstand laten aanvallen.

De vijanden en vechtstijl
In de wereld van Eternal Sonata lopen vooral vreemde vijanden rond. Je kunt ze vaak ontwijken door langs ze te rennen, maar als je ze raakt of zij jou, dan komt er een confrontatie. Deze confrontatie vindt in een standaard locatie plaats (zie afbeelding 4), die alleen verandert als je in een andere soort gebied bent. (zoals van grot naar een sneeuwgebied) Je vecht per keer met minimaal één vijand en maximaal met drie. De vijanden ogen vreemd zoals een soort eend met ridder kleding, een soort paddestoel (zie afbeelding 5), geiten met vleugels en hoorntje of reusachtige vissen. Enkele vijanden vind je alleen in specifieke gebieden. Je vecht tijdens het spel om de beurt. Als jij aan de beurt bent, dan loopt er een meter leeg. Je kunt vechten tot de meter leeg is. Je rent (als je geen afstandswapen hebt) naar de vijand en ramt eigenlijk gewoon zo snel mogelijk op de aanvalsknop. Op het begin van het spel duurt het even voordat deze meter leegloopt, maar als je groep sterker wordt dan loopt de meter steeds eerder af. De vijanden hebben ook een energie meter. Als je als groep sterker wordt, dan kan je door goed te timen een aanval blokkeren of counteren.

De moeilijkheidsgraad
Met vlagen is Eternal Sonata best pittig. Vooral enkele grote eindbazen die veel levensenergie hebben en ook nog eens veel schade toe richten nekten me wel eens. Gelukkig kan je naast geneesmagie ook diverse soorten hersteldranken drinken. Ook kan je met bepaalde dranken je kracht tijdelijk verhogen. Tevens vind je in het spel diverse ringen. Elk personage kan er twee dragen. De krachten van deze ringen verschilt van extra verdedigende kracht tot bijvoorbeeld meer snelheid. Via een menuscherm kan je alles instellen. (zie afbeelding 7) Je kunt het spel niet opslaan wanneer je wilt, maar je hebt wel diverse opslagpunten. Sowieso is er altijd een opslagpunt voor een eindbaas. Je hebt kunt een stuk op tien van deze opslagpunten bewaren opslaan, zodat je bepaalde gebieden nog eens kan overdoen.

Het boekje
Het boekje van Eternal Sonata is vrij dik en kleurrijk en heeft ook oog voor hoe het spel werkt. De tekst wordt zowel in het Engels als in het Fins weergegeven.

Conclusie
Eternal Sonata is een leuk spel, dat ondanks de algemene schattige gebieden en karakters ook volwassenen kan aanspreken. Hier zorgt vooral de actierijke vechtstijl voor, waar licht en donker invloed heeft op je magie en waar ook je gekozen personages kunnen bepalen of je wel wint tegen sommige best pittige vijanden. Het verhaal is meeslepend, maar ook vaak grappig en kent een sterk en lang einde. Saaier zijn de gebieden waar je veel dezelfde vijanden op dezelfde manier keer op keer moet verslaan. Dit deed ik maar voor de ervaringspunten en de daarmee verbonden krachtig wordende personages, maar saai kon dit wel zijn. Ook is er een gebied waar ik onnodig vaak heen en weer liep, omdat het doel onduidelijk was. Tot op zeker hoogte was ik dan ook blij dat ik na een uur of drieëndertig klaar was. Zonder multiplayer nodigt het spel niet meteen uit om het spel meteen weer aan te raken, maar misschien zal ik het spel over een jaar weer eens oppakken, want een leuke algemene ervaring was het wel.